Johan Schipperen zijn verhaal...
 

Inleiding

opvul

Mijn naam is Johan Schipperen. Geboren op 2 juli 1954 te Raamsdonksveer (N-Br) en hier nog steeds woonachtig. Getrouwd en vader van twee dochters.
In mijn jeugdjaren ben ik in totaal drie keer opgenomen geweest in “De Klokkenberg”.
Alvorens mijn Klokkenbergverhaal te beginnen, eerst een klein stukje voorgeschiedenis tot aan de eerste opname in 1961.

Al snel na mijn geboorte werd duidelijk dat ik astmatische bronchitis had, iets wat overigens in mijn familie meer voorkwam, zowel mijn opa als mijn moeder waren in meer of mindere mate astmatisch, dus erfelijk is het zeker.
Mijn prille baby en peuterjaren stonden in het teken van vele opnames in verschillende ziekenhuizen in de regio, zoals het Ignatius en Baronie te Breda en het toenmalige streekziekenhuis Dongemond te Raamsdonksveer.
In het najaar van 1958, werd ik, op 4 jarige leeftijd, al voor een lange periode opgenomen in het zogenaamde kinderheil St. Godelieve te Goirle. Hier verbleef ik tot begin 1960.

Mijn eerste opname in "De Klokkenberg" (1961)

In 1961 werd ik voor de eerste keer opgenomen in de Klokkenberg. Voor een periode van 10 weken. Hoewel de herinneringen met het verstrijken van de jaren sterk zijn vervaagd. Kan ik mij toch nog wat dingetjes uit deze eerste periode herinneren.
De Groep waarin ik terecht kwam was waarschijnlijk “de Pinokkio’s”. Een van de groepsleidsters was Juf Hannie Dogge, volgens mij kwam zij uit de buurt van Rotterdam. Terwijl Wim de Kok uit Breda een groepsgenootje van mij was. Ik weet nog dat Wim en ik ons warm eten altijd prakten (een Brabantse gewoonte?) en dat juf Hannie Dogge hierom altijd veel plezier had, de uitdrukking “effekes un prakske maoke” kenden ze waarschijnlijk niet aan de maasoevers. Het eten was voor mij trouwens erg wennen, met name de warme melk (met vel) en de pap vond ik verschrikkelijk. Terwijl ik andere gerechten juist hier heb leren eten, zoals macaroni en nasi, dat kende ik toen nog niet.
Televisie kijken deden we in de zijgang van de cirkel. Ik vond dat prachtig want thuis hadden we nog geen tv. Naast bovengenoemde namen kan ik mij uit deze eerste periode nog herinneren: Zuster Bierhof, dokter Berger, juf Ankie, juf Thea Ros.

Weer thuis

Weer terug thuis ging het niet zo goed.
Destijds wisten de mensen volgens mij nog niet zo veel van astma af en was het moeilijk voor een buitenstaander om hier mee om te gaan.
Daarbij kwam dat mijn kleuter en lagere schooljaren gekenmerkt werden door veel schoolverzuim. Dit resulteerde bij mij in slechte schoolprestaties, doordat ik meestal half in een schooljaar weer ergens werd opgenomen en daarom midden in een vreemde klas kwam met andere leermethoden en ander lesmateriaal.

Johan Schipperen

Mijn tweede opname (1963 - 1964)

In 1963 - 1964 volgde de tweede opname in “de Klokkenberg”. Ook deze keer weer voor een periode van 10 weken.
De naam van de groep weet ik niet meer, maar het zal waarschijnlijk, mede gezien mijn leeftijd destijds (9 jaar) “de Raven” zijn geweest. Hoewel ik de datum van opname niet meer precies weet, is het wel zeker dat ik in november 1963 op “Schoondonck” zat. Ik herinner me namelijk nog exact het moment dat J.F Kennedy vermoord werd. Een gebeurtenis die natuurlijk nogal wat indruk maakte.
In de “grote” groep, De Woudlopers zaten o.a Ad Thomassen en Peter Marsille, terwijl volgens mij in deze periode ook Adrie Dekkers en Gerrie van Wijk op “Schoondonck” zaten.

Ik weet nog dat we boven de slaapzalen hadden. Tegen de klaslokalen aan.
Wat ik mij ook nog kan herinneren is een optreden voor de radio, wij moesten toen met “Schoondonck” een tweestrijd aangaan met een ander sanatorium. Dit speelde zich af in de cirkel. De strijd bestond uit zingen, voordrachten en een quiz. Uiteindelijk wonnen wij deze wedstrijd en de hoofdprijs was o.a een tafelvoetbalspel.
Ik mocht meedoen met zingen, hetgeen veel oefenuurtjes betekende bij dhr. Mutsaarts.
Die repetities hebben echter zo’n invloed gehad dat ik het liedje nu nog steeds letterlijk uit mijn hoofd ken, en ondertussen ook mijn dochters geleerd heb.

Op de bol van ritselman.

Op de bol van ritselman, oranje ,oranje.
Groeide op het zolderdak, champagne, champagne.
De ritselman die dronk ervan en viel met zijn neus in de koekenpan.
Op de bol van ritselman groeien nu kastanjes.

Tijdens mijn 2e verblijf op “Schoondonck” was er ook een stagiëre, Wieske, een prachtig Limburgse meiske, die elke dag, tijdens de schoolpauzes, rondkwam met een kar met bekers melk, thee en koffie. Tegen de tijd dat Wieske het schoollokaal naderde was er voor dhr. Heijligenberg geen redden meer aan. Grote onrust in de lokalen, vooral bij de al wat oudere jongens.
Uit deze periode herinner ik mij ook nog, Juf Els Koeken, zuster van de Moosdijk, Peter Marsille, Ad Thomassen en Bennie Aarts.

Opname 3, een moeilijke periode (1967)

Begin 1967 werd ik voor de derde keer opgenomen, deze keer voor een periode van ongeveer een half jaar. Ik kan me nog steeds glashelder voor de geest halen dat ik met mijn moeder op het spreekuur van onze huisarts was en dat toen deze opname besproken werd. Ik ben toen echt woedend en verdrietig weggerend, ik wilde nl. niet meer. Ik had net vriendjes gemaakt op de lagere school en was er eindelijk een beetje aan gewend om een tijdje langer thuis te zijn.
Het zou voor mij een moeilijke tijd worden.

Het werd een heftige periode, die gekenmerkt werd door lief en leed. Doordat ik mij steeds meer ging afzetten tegen het van huis zijn. resulteerde dit vooral in het begin nogal eens in heftige conflicten met andere kinderen en leiding.
Tijdens deze moeilijke periode was het vooral Juf Karin Smits die mij hier doorheen hielp. Ik vond haar ontzettend lief en kon alles met haar bespreken, zij was een van de weinigen die mij begreep. Nu nog denk ik vaak aan haar terug.

Later ging het allemaal wat beter, ik heb natuurlijk ook vele mooie en leuke dingen meegemaakt. Mijn beste vriendje was Eddie van Tiel. Ik weet nog dat hij eens een weekend bij ons is geweest en dat wij toen naar de Biesbosch zijn geweest. (mijn ouders hadden een boot waarmee we in de weekends veel gingen varen). Ook Wim de Kok kwam ik weer tegen, hij heeft volgens mij ook meerdere opnames gekend. Het belangrijkste tijdverdrijf was voetballen, dat deden we vrijwel dagelijks en met name Andre van der Pluijm en Peter Marsille waren hier erg goed in.

Gerrie van Wijk en Adrie Dekkers kende ik nog van eerdere opnames, terwijl ik mij ook Joyce Kempf nog goed kan herinneren. Als ik aan Adrie Dekkers denk, zie ik haar nog steeds voor me tijdens de film Bambi, die ergens boven bij de klaslokalen in een apart ingericht zaaltje werd gedraaid. Tranen met tuiten van ontroering huilde zij tijdens deze tekenfilm.

Kattenkwaad uithalen deden we natuurlijk ook, Met Wil Steenbergen naar de Galderse meren. Destijds een paradijs voor naaktzwemmers. Waar wij dan de kleren van deze zwemmers verstopten. of we gingen naar de achter de Klokkenberg gelegen boerderij, wat verboden gebied was. Volgens mij is die boerderij (of een van de bijbehorende schuren) tijdens mijn verblijf afgebrand.
Als er ondeugende dingen plaats vonden, waren Wil en ik er meestal wel bij betrokken.
Wat me nog wel goed bijgebleven is uit deze periode, was, ondanks mijn moeilijke gedrag, toch de hechte vriendschap onder mekaar. Het leek wel of we elkaar precies aanvoelden.

Een van de hoogtepunten tijdens mijn verblijf was de Biesbochstocht met de rondvaartboot vanuit Lage - Zwaluwe. Temeer omdat mijn vader, net als de rest van de familie Schipperen, zijn leven lang als griendwerker in de Biesbosch heeft gewerkt, een enorm zwaar leven. Maar hij kan daar de meest boeiende verhalen over vertellen. En altijd met liefde en respect voor dat stuk ongerept natuur.
Van juf Karin wist ik dat zij regelmatig ging zeilen in de Biesbosch en ook dit natuurgebied zeer wist te waarderen.

Boottocht Biesbosch

Op school ging het steeds slechter, ik moest al een keer een jaar overdoen, en raakte steeds verder achterop. Ik kwam tijdens mijn derde Klokkenberg- verblijf in de zesde klas bij Meneer Heijligenberg, Ik kreeg van hem al extra aandacht in bepaalde vakken, maar het lukte me niet meer. Ik zou, indien het niet verbeterde, in het speciaal onderwijs terechtkomen.
Tijdens de laatste weken van mijn verblijf stond mij een toelatingsexamen te wachten voor het voortgezet onderwijs. Dat dreigde op een fiasco uit te draaien. Daarom kreeg ik elke dag bijles van Dhr.Van den Akker, die als psycholoog verbonden was aan “Schoondonck”, op zijn kantoor. En zelfs een paar keren per week bij hem thuis. In de avonduren.
Ik heb het, vooral dankzij hem, gehaald en daardoor kon ik verder in het voortgezet onderwijs.

Namen die ik mij nog herinner zijn, King Oei, Peter Petie, Jack Voorbraak, Eddie van Opdurp, Ad Leppens, Juf Thea van Rossum, Juf Ankie, Juf Marijke, Juf Toos, Juf Treesje, zuster Vierstraete.

Het leven na "De Klokkenberg"

Dit voortgezet onderwijs werd een LTS opleiding op een internaat, en wel O.L.Vrouw ter Duinen te Ossendrecht. Hier heb ik 4 jaar gezeten. Bij de paters. In het begin had ik nog regelmatig contact met Juf Karin en Peter Marsille, we stuurden over en weer kaarten en schreven brieven, maar op een gegeven ogenblik vervaagt zoiets toch.
Tijdens mijn verblijf in Ossendrecht ben ik mijn astmatische bronchitis vergroeid. Toen ik als 16 jarige van het internaat afkwam was ik zo goed als genezen.
Ik ben vanaf dat moment ontzettend fanatiek gaan sporten. Eerst jarenlang gevoetbald, en daarna ben ik in de atletiek (hardlopen) verzeild geraakt. Vele wedstrijden gelopen van 100 m. sprint tot de marathon. Met verschillende overwinningen en andere ereplaatsen.
Momenteel houdt ik me meer bezig met wielrennen. Zowel op de weg als Mountain Biken, Op de weg zijn het veelal toertochten voor trimmers zoals de Ronde van Vlaanderen, Amstelgold, Mergellandtocht, etc. In de winter ga ik graag met de Mountain Bike naar de bossen. Ook hier doe ik veel mee aan veldritten en rijd af en toe wedstrijdjes.
Volgens mij is dat een soort inhaalslag die je wilt maken omdat ik vroeger zoveel moest missen. Ik train nog steeds 4 a 5 keer per week.

Na mijn schooltijd ben ik eerst gaan werken als automonteur. Waarna ik op 23 jarige leeftijd als vrachtwagenchauffeur aan de slag ben gegaan. Dit beroep beoefen ik nog steeds met veel plezier uit.
Eigenlijk per toeval ben ik met Peter Petie in contact gekomen. Door omstandigheden kwam ik op internet zijn naam tegen, bezocht zijn mooie site, en heb hierop gereageerd.
Dit heeft, na 40 jaar, geresulteerd in een regelmatig contact met elkaar.
Daarom zou ik het leuk vinden als er reacties op mijn Klokkenbergverhaal zouden komen, zodat er meerdere herinneringen opgehaald en gedeeld kunnen worden.